که چون گیسوی محبوبان پریشانی ست اجزایش

اگر زین رنگ ، تمکین می زند موج از سراپایش

خرام خویش هم مشکل تواند برد از جایش

به غارت رفته گرد خرام او دلی دارم

زبان در سرمه می غلتد اسیران نگاهش را

صدا را هم رهایی نیست از مژگان گیرایش

نگاه از چشم حیرانم چو دود از داغ می جوشد