زبان در سرمه می غلتد اسیران نگاهش را

خرام خویش هم مشکل تواند برد از جایش

به غارت رفته گرد خرام او دلی دارم

که چون گیسوی محبوبان پریشانی ست اجزایش

صدا را هم رهایی نیست از مژگان گیرایش

نگاه از چشم حیرانم چو دود از داغ می جوشد

قیامت ریخت بر آیینه ام برق تماشایش