قیامت ریخت بر آیینه ام برق تماشایش

زبان در سرمه می غلتد اسیران نگاهش را

صدا را هم رهایی نیست از مژگان گیرایش

نگاه از چشم حیرانم چو دود از داغ می جوشد

نخواهد دود خود را شعله داغ خجلت پستی

نیفتد سایه بر خاک از غرور نخل بالایش

وفا در هر صفت بی رنگ تاثیری نمی باشد