نیفتد سایه بر خاک از غرور نخل بالایش

نگاه از چشم حیرانم چو دود از داغ می جوشد

قیامت ریخت بر آیینه ام برق تماشایش

نخواهد دود خود را شعله داغ خجلت پستی

وفا در هر صفت بی رنگ تاثیری نمی باشد

هنوز از خاک مشتاقان حنایی می شود پایش

وداع هستی عاشق ندارد آن قدر کوشش