به جنت طرفی از جمعیت دل نیست زاهد را

نمی دانم چه صید است این که دارد چنگ گیرایش

چراغ عقل در بزم جنون روشن نمی گردد

مگر سوزد دماغی در شبستان سویدایش

چو شمع از خامسوزی سوختن باقیست فردایش

بساط نقش پا گرم است در وحشتگه امکان

ز هر جا شعله ای جسته ست داغی مانده بر جایش