چو شمع از خامسوزی سوختن باقیست فردایش

چراغ عقل در بزم جنون روشن نمی گردد

مگر سوزد دماغی در شبستان سویدایش

به جنت طرفی از جمعیت دل نیست زاهد را

بساط نقش پا گرم است در وحشتگه امکان

ز هر جا شعله ای جسته ست داغی مانده بر جایش

به نومیدی خمار عشرت این انجمن بشکن