به نومیدی خمار عشرت این انجمن بشکن

چو شمع از خامسوزی سوختن باقیست فردایش

بساط نقش پا گرم است در وحشتگه امکان

ز هر جا شعله ای جسته ست داغی مانده بر جایش

شکستن ختم قلقل می کند بر ساز مینایش

دو عالم نیک و بد را شخص تست آیینه تهمت

تو هر اسمی که می خواهی برون آر از معمایش