فزودنها نقاب وحشت است اجزای امکان را

توان پیمانه پرکرد از شکست رنگ مینایش

حضور آفتاب از سایه گرد عجز می چیند

زپستی تا برون آیی نگاهی کن به بالایش

نیابی جز شرر سنگی که بشکافی معمایش

برون از عرض نقصانم کمالش عالمی دارد

نمودم قطره واری موج سر دادم به دریایش