تو هم ای دیده محو شوق باش و بیخودیها کن

که رنگم می پرد گر می تپد گرد از سرکویش

نفس تا می کشم در ناله زنجیر می غلتم

گرفتارم نمی دانم چه مضمونست گیسویش

که عالم خانه آیینه است از حیرت رویش

دل یاقوت خون گردیده ای در حسرت لعلش

رم آهو به خاک افتاده ای از چشم جادویش