رم آهو به خاک افتاده ای از چشم جادویش

تو هم ای دیده محو شوق باش و بیخودیها کن

که عالم خانه آیینه است از حیرت رویش

دل یاقوت خون گردیده ای در حسرت لعلش

چو سرو آزاد شو یا همچو شمع از خویش بیرون آ

به لب گر مصرعی داری ز وصف قد دلجویش

غبارآلود هستی گر همه تا آسمان بالد