غبارآلود هستی گر همه تا آسمان بالد

رم آهو به خاک افتاده ای از چشم جادویش

چو سرو آزاد شو یا همچو شمع از خویش بیرون آ

به لب گر مصرعی داری ز وصف قد دلجویش

چو ماه نو همان پهلوخور عجز است پهلویش

شکست شیشه من ناکجا فریاد بر دارد

تغافل رفت بر طاق بلند از چین ابرویش