شکست شیشه من ناکجا فریاد بر دارد

به لب گر مصرعی داری ز وصف قد دلجویش

غبارآلود هستی گر همه تا آسمان بالد

چو ماه نو همان پهلوخور عجز است پهلویش

تغافل رفت بر طاق بلند از چین ابرویش

دو روزی پیش ازین با یار در یک پیرهن بودم

کنون از هر گلم باید کشیدن منت بویش