چو ماه نو همان پهلوخور عجز است پهلویش

چو سرو آزاد شو یا همچو شمع از خویش بیرون آ

به لب گر مصرعی داری ز وصف قد دلجویش

غبارآلود هستی گر همه تا آسمان بالد

شکست شیشه من ناکجا فریاد بر دارد

تغافل رفت بر طاق بلند از چین ابرویش

دو روزی پیش ازین با یار در یک پیرهن بودم