تغافل رفت بر طاق بلند از چین ابرویش

غبارآلود هستی گر همه تا آسمان بالد

چو ماه نو همان پهلوخور عجز است پهلویش

شکست شیشه من ناکجا فریاد بر دارد

دو روزی پیش ازین با یار در یک پیرهن بودم

کنون از هر گلم باید کشیدن منت بویش

غبار آرمیدن برده اند از خاک این صحرا