دو روزی پیش ازین با یار در یک پیرهن بودم

چو ماه نو همان پهلوخور عجز است پهلویش

شکست شیشه من ناکجا فریاد بر دارد

تغافل رفت بر طاق بلند از چین ابرویش

کنون از هر گلم باید کشیدن منت بویش

غبار آرمیدن برده اند از خاک این صحرا

سواد وحشتی روشن کنید از چشم آهویش