به سر غلتیدنی زین عرصه بیرون می برد گویش

غبار آرمیدن برده اند از خاک این صحرا

سواد وحشتی روشن کنید از چشم آهویش

کباب وحشت اشکم که چون بیدست و پا گردد

به وصل از ناتوانی رنج هجران می کشم بیدل

ندارم آنقدر جرات که چشمی واکنم سویش