به وصل از ناتوانی رنج هجران می کشم بیدل

سواد وحشتی روشن کنید از چشم آهویش

کباب وحشت اشکم که چون بیدست و پا گردد

به سر غلتیدنی زین عرصه بیرون می برد گویش

ندارم آنقدر جرات که چشمی واکنم سویش