تامل شکر کرد وقف گلویش

لب از هرزه سنجی است مقراض هستی

سر شمع هم در سر گفتگویش

چو نی هر کرا حرف بر لب گره شد

اگر انتقام از فلک می ستانی

مکن جز به چشم ترم روبرویش

خوشا انتقامی که از عجز طاقت