مکن جز به چشم ترم روبرویش

چو نی هر کرا حرف بر لب گره شد

تامل شکر کرد وقف گلویش

اگر انتقام از فلک می ستانی

خوشا انتقامی که از عجز طاقت

شوی خاک و ریزی به چشم عدویش

چوآتش سیاه است رنگ لباسش