سری دارم که سامان نیست جز تسلیم زانویش

جنون را تهمت عجز است بی سرمایگی هایت

گریبانی نداری تا ببینی زور بازویش

هوای گل نمی دانم دماغ مل نمی فهمم

به زلفی بسته ام دل از مضامینم چه می پرسی

دو عالم معنی باریک قربان سر مویش

کرا تاب عتاب اوست بیدل کاتش سوزان