تا نجوشد عرق خجلت تمثال ز شخص

کس چو گل ، آبله را جا ندهد بر سر خویش

عاشق و یاد رخ دوست که چشمش مرساد

خواجه و حسرت مال و غم گاو و خر خویش

عالمی آینه کرده ست نهان در بر خویش

هر چه خواهی همه در خانه خود می یابی

همچو آیینه اگر حلقه زنی بر در خویش