همچو آیینه اگر حلقه زنی بر در خویش

تا نجوشد عرق خجلت تمثال ز شخص

عالمی آینه کرده ست نهان در بر خویش

هر چه خواهی همه در خانه خود می یابی

عجز رفتار من آخر در بیباکی زد

اشک تا آبله پاگشت ، گذشت از سر خویش

صبح جمعیت ما سوخته جانان دگر است