بی تو غواصی دربای ندامت داربم

مژه در دیده شکست آینه از جوهر خویش

ای نگه عافیتت در خور مشق خواب است

به فسون مژه تغییر مده بستر خویش

غوطه زد شبنم ما لیک به چشم ترخویش

مشرب یاس ندانم چقدر حوصله داشت

پر نکردم ز گداز دو جهان ساغر خویش