عالم گلی ست از چمن بی نیاز خویش

لیلی کجاست تا غم مجنون خورد کسی

از خویش رفته ایم به توفان ناز خویش

بوی خیال غیر ندارد دماغ عشق

این یک نفس که آمد و رفت خیال ماست

بر عرش و فرش خندد و شیب و فراز خویش

در عالمی که انجمن کوری و کری است