بر عرش و فرش خندد و شیب و فراز خویش

بوی خیال غیر ندارد دماغ عشق

عالم گلی ست از چمن بی نیاز خویش

این یک نفس که آمد و رفت خیال ماست

در عالمی که انجمن کوری و کری است

هر نغمه پرده بست بر آهنگ ساز خویش

هر کس اسیر سلسله ناز دیگر است