این یک نفس که آمد و رفت خیال ماست

از خویش رفته ایم به توفان ناز خویش

بوی خیال غیر ندارد دماغ عشق

عالم گلی ست از چمن بی نیاز خویش

بر عرش و فرش خندد و شیب و فراز خویش

در عالمی که انجمن کوری و کری است

هر نغمه پرده بست بر آهنگ ساز خویش