خیال دوست به هر لوح نقش نتوان بست

در بهشت گشودم چو لب ز بستن خویش

به رنگ شمع در این انجمن جهانی را

به سر دواند هوای ز پا نشستن خویش

به آب حیرت آیینه هست شستن خویش

چه ممکن است تسلی به غیر قطع نفس

ز ناله نیست رها تار بی گسستن خویش