کمند صید حواس است گوشه گیری ها

مگر چو موج ببندید برشکستن خویش

چو گل نه صبح کمینیم و نی بهار پرست

شکفته ایم ز پهلوی سینه خستن خویش

نشسته ایم چو مضمون به فکر بستن خویش

شکنج دام بود مفت عافیت بیدل

چو بوی گل نکنی آرزوی رستن خویش