رفته ایم از خویش و حسرت ها فراهم کرده ایم

هرکه هست از خویش خالی می نماید جای خویش

دل هزار آیینه روشن کرد اما پی نبرد

فطرت بی نور ما بر معنی پیدای خویش

عالم طول امل جمع است در شبهای خویش

هر کجا خواهی رسید امروز در پیش و پس است

وای بر تو گر نباشی محرم فردای خویش