وای بر تو گر نباشی محرم فردای خویش

رفته ایم از خویش و حسرت ها فراهم کرده ایم

عالم طول امل جمع است در شبهای خویش

هر کجا خواهی رسید امروز در پیش و پس است

رنگ و بو چون غنچه ات آخرگریبان می درد

این قباها تنگ نتوان دوخت بر بالای خویش

صد قیامت گر بر آید بر نخواهد آمدن