هرکه هست از خویش خالی می نماید جای خویش

بار نومیدی به دوشم همچو شمع افتاده است

باید ای یاران سر افکندن ز گردن های خویش

تا بر آید از فشار تنگی این انجمن

دل هزار آیینه روشن کرد اما پی نبرد

فطرت بی نور ما بر معنی پیدای خویش

رفته ایم از خویش و حسرت ها فراهم کرده ایم