باید ای یاران سر افکندن ز گردن های خویش

عالم انس از فراموشان وحشت مشربی ست

گردباد این گل به سر زد آخر از صحرای خویش

بار نومیدی به دوشم همچو شمع افتاده است

تا بر آید از فشار تنگی این انجمن

هرکه هست از خویش خالی می نماید جای خویش

دل هزار آیینه روشن کرد اما پی نبرد