عالم انس از فراموشان وحشت مشربی ست

تا توان از سیر زانو تیشه زد بر پای خویش

هر نفس آواره فکر کنار دیگریم

قطره ما را هوس نگذاشت در دربای خویش

گردباد این گل به سر زد آخر از صحرای خویش

بار نومیدی به دوشم همچو شمع افتاده است

باید ای یاران سر افکندن ز گردن های خویش