بار نومیدی به دوشم همچو شمع افتاده است

قطره ما را هوس نگذاشت در دربای خویش

عالم انس از فراموشان وحشت مشربی ست

گردباد این گل به سر زد آخر از صحرای خویش

باید ای یاران سر افکندن ز گردن های خویش

تا بر آید از فشار تنگی این انجمن

هرکه هست از خویش خالی می نماید جای خویش