گردباد این گل به سر زد آخر از صحرای خویش

هر نفس آواره فکر کنار دیگریم

قطره ما را هوس نگذاشت در دربای خویش

عالم انس از فراموشان وحشت مشربی ست

بار نومیدی به دوشم همچو شمع افتاده است

باید ای یاران سر افکندن ز گردن های خویش

تا بر آید از فشار تنگی این انجمن