صد قیامت گر بر آید بر نخواهد آمدن

وای بر تو گر نباشی محرم فردای خویش

رنگ و بو چون غنچه ات آخرگریبان می درد

این قباها تنگ نتوان دوخت بر بالای خویش

عاشق از ذوق طلب ، معشوق از استغنای خویش

بیدل از افسانه ات عمری ست گوشم پر شده ست

یک نفس تن زن که ازخود بشنوم غوغای خویش