خاکیم و هرچه گل کند از ما غنیمت است

آه از قناعتی که کشد بی نیاز حرص

در رنگ آبرو زرت ازکیسه می رود

انجام شمع بین و مپرس از گداز حرص

ای غافلان چه وضع قناعت چه ساز حرص

آثار شرم از نظر خلق برده اند

خاکی مگر شود شره چشم باز حرص