چو گرد باد توان کرد در بیابان رقص

شرار خرمن جمعیت است خود سریت

غبار را چو نفس می کند پریشان رقص

اگر ز بزم جنون ساغرت به چنگ افتد

طرب کجاست درین محفل ای خیال پرست

که نغمه غلغله محشر است و توفان رقص

درین ستمکده گویی دگر نمی باشد