درین ستمکده گویی دگر نمی باشد

چو گرد باد توان کرد در بیابان رقص

طرب کجاست درین محفل ای خیال پرست

که نغمه غلغله محشر است و توفان رقص

سر بریده ما می کند به میدان رقص

ز اضطراب دل ، اهل زمانه بی خبرند

بود تپیدن بسمل به پیش طفلان رقص