به درآ زکلفت کروفر ز دماغ پیری و خشک تر

در و دشت پی سپر تو گشت و عیان نشد ته پا چه حظ

ز فرشته تا ملخ و مگس همه جبری قدرند و بس

بر محرمان قبول و رد زبرو چه غم ، ز بیا چه حظ

چو ز مغز شد تهی استخوان دگرت ز بال هما چه حظ

ز عروج نشئه بیدلی قدحی اگر به کف آیدت

ره ناله گیر و ز خود برآ سربام و کسب هوا چه حظ