خواب چون نبود نصیب دیده از بستر چه حظ

داغ محرومی همان بند غرور سروریست

شمع را غیر از غم جانکاهی از افسر چه حظ

در هوای برگ گل شبنم عبث خون می خورد

گریه ات رنگی نبست از دیده حیران چه سود

بی می از کیفیت خمیازه ساغر چه حظ

کسب دانش سینه خود را به ناخن کندن است