که این نقود پراکنده نیست قابل جمع

به کارگاه هوس احتیاجت این همه نیست

تو فرد ملک غنایی مباش سایل جمع

مدوز کیسه به وهم ذخیره انفاس

کجا بریم غم ذلت گرانجانی

که می کشیم به یک ناقه بار محمل جمع

تو در خیال تعلق فسرده ای ورنه