کجا بریم غم ذلت گرانجانی

تو فرد ملک غنایی مباش سایل جمع

مدوز کیسه به وهم ذخیره انفاس

که این نقود پراکنده نیست قابل جمع

که می کشیم به یک ناقه بار محمل جمع

تو در خیال تعلق فسرده ای ورنه

همان جداست چه خاک و چه آب در گل جمع