تو در خیال تعلق فسرده ای ورنه

که این نقود پراکنده نیست قابل جمع

کجا بریم غم ذلت گرانجانی

که می کشیم به یک ناقه بار محمل جمع

همان جداست چه خاک و چه آب در گل جمع

نرست موجی ازین بحر بی تلاش گهر

تو هم بتاز دو روزی به حسرت دل جمع