به جوع می مکد انگشت خوبش طفل رضیع

به خویش گر نرسی آنقدر غرابت نیست

که سرکشیده ای از کارگاه صنع بدیع

طلب ز هرچه تسلی شود غنیمت گیر

قیامت است طمع ز امتلا نمی میرد

که تا به حلق رسیده است می خورد تشنیع

چه غفلت است که چون شمع گل به سر باشی