صبحدم رنگ نبنددگل شب بوی چراغ

بالش عافیتی نیست درین شعله بساط

نفس سوخته دارد سر زانوی چراغ

پیری و عشرت ایام جوانی غلط است

قرب این شعله مزاجان به خود آتش زده است

نیست پروانه ما بیخبر از خوی چراغ

عجز ما رنگ اشارتکده ناز تو ریخت