ز محیط تا قدحت رسد مشکن خمار نظر به کف

دلت از هوس نزدوده ای ، ره معنیی نگشوده ای

ز جنون سر به هوا مرو، چو سحاب دامن تر به کف

ستم است میل طبیعتت به غبار عالم بی بقا

ز غرور طاقت بی یقین مفروش ما و من آنقدر

که رسی به عرصه امتحان زگداز زهره جگر به کف

کشد از مزاج تو تا به کی در فیض تهمت بستگی