مد احسانی که گردون بر سر ما می کشد

چون شرر بگذشت آخر تیر مژگانش ز سنگ

گر شرار ما به کنج نیستی قانع شود

تا قیامت می کشد روغن چراغانش ز سنگ

هست طوماری که دارد مهر عنوانش ز سنگ

همچوگندم می کشد هرکس درین هفت آسیا

آنقدر رنجی که بر می آورد نانش ز سنگ