به امید پری مینا پرستیم

من و رازی که نتوان گفت با دل

به فکر ناوک ابروکمانی

چو پیکانم گره از سینه تا دل

ز شوقت کرد بر ما نازها دل

نفس آیینه را زنگار یاس است

ز هستی باخت امید صفا دل