می در قدح تا کنج لب گل تا گریبان در بغل

تنها نه من از حیرتش دارم نفس در دل گره

آیینه هم دزدیده است آشوب توفان در بغل

می آید آن لیلی نسب سرشار یک عالم طرب

آه قیامت قامتم آسان نمی افتد ز پا

این شعله هر جا سرکشد دارد نیستان در بغل

از غنچه خاموش او ایمن مباش ای زخم دل